Lobke, 5 oktober 2007
Suriname Paramaribo

Rennen voor mijn leven

Lieve mensen,

Niet wetend waar te beginnen is mijn eerste boodschap: ik kom naar huis.
Dinsdag 23 oktober stap ik om 21.15 uur in het vliegtuig en ik bereik Schiphol op woensdag 24 oktober om 11.10 uur.

Er is te veel gebeurd en het in niet in woorden te vatten. Niet via telefoon, en niet via mail. Dus laat me alstjeblieft proberen alles te vertellen als ik terug ben en je voor me zit. Dan nog...geen enkel verhaal volstaat voor wat ik heb meegemaakt, gevoeld.

Vorige week dinsdag tot en met zaterdag was ik op trip. Mijn laatste, voordat ik aan de slag zou gaan voor de NOS. Deep down jungle. Gebied waar op 9 uur vaarafstand over de Grand Rio (rivier) geen mensen meer wonen. En slechts enkelen komen. Ons hele avontuur is overdompeld met heel veel pech en tegelijk nog veel meer geluk.

Het doet me pijn om alles in het kort te moeten vertellen, en ik ben niet toe aan een digitaal werkelijk verhaal. Jullie moeten dus genoegen nemen met de wetenschap dat onze hele trip in een verschrikkelijk drama uitliep, waarin ik dacht dat ik dood zou gaan. Het volgende is verre van compleet, maar ik wil toch alvast iets delen:

Angst, overlevingsdrang en keiharde survivalspirit kenmerken het geheel. We waren 3 uur varen verwijderd van ons kamp wat ook al in the middle of nowhere was: 5 uur varen vanaf het laatste dorpje aan de rivier.

Onze boot sloeg om, Ik zat daarin, samen met een gids en de bootsman. Het regende en het was ongeveer half 3. Anderjalf uur duwen en trekken in het koude water hielp niets. De boot had de rots stevig omarmd en wilde maar niet loslaten. IJskoud!

De bootsman komt uit het gebied; het is een Saramaccaner uit een dorpje ver op de rivier: Kajana. Daar sliepen we de eerste nacht. Ook hij ging echter nooit zoo ver. Het is een echte jager, maar hij verstijfde en raakte in shok. Gids zei niks meer. Ik kreeg spontaan diarree.

Onze groep was opgesplitst: de andere gids, bootsjongen en mijn vier tripgenoten hadden we onderweg aan de oever gedropt. Voorzien van geweren en pijl en boog zijn zij gaan jagen. Wij bleven met zn drietjes in de boot en voeren verder de rivier op. Om 16 uur zouden we ze weer oppikken. En ik zou grote Anyumara's gaan vangen.

Uit de boot hebben we niet veel kunnen redden. De stroming was te heftig. En de schrik te groot. Een geweer was er nog wel. Maar de munitie niet. Onze boot had de rots zo hevig omarmd, dat er nog geen meter verplaatst kon worden. De tijd in het water was verschrikkelijk. Toen het niets opleverde, was ons doel met de groep te herenigen voordat het donker werd. Te voet. Achteraf gezien hadden we het nooit kunnen redden. De bootsman dacht namelijk dat het 2 uur rennen was. Dat bleken 4,5 uren te zijn!!! Maar dat wisten we toen dus nog niet...

Ik rende bijna 3 uur op blote voeten door de jungle. Echt wild, natuurgebied. De rivier had alle slippers meegenomen. Bootsman voorop. Hij ging snel. Ik daar achter. Ook snel. Achter de gids. Ik wilde niet gewond raken. Je denkt aan films. Iemand raakt gewond, die wond is in no time een blok aan je been, ontstekingen door het vochtige woud, beesten, maar geen wapens, je lotgenoten moeten beslissingen maken, achter laten, meeslepen. Etc.

Het is verschrikkelijk. Alle veiligheid valt weg. Je bent overgeleverd aan de natuur. We hadden geen kapmes om een pad te maken door het woud. We moesten er dwars doorheen. Langs bomen, door kreken, onder takken, over doornen (ik heb er meer dan 40 uit mijn voeten moeten halen).

Ik had een stok om niet te vallen. Focussen op je voeten. Af en toe naar voren kijken: is de bootsman nog in de buurt. We waren kleddernat van het water en we hadden niets wat ons de nacht door had kunnen helpen. Vragen als: Lobke, hoe snel kan jij in een boom klimmen?, werden gesteld. Zonder kamp, is de enige optie in een boom te gaan slapen. De jungle van Suriname heeft ons flink te pakken gehad.

Maar we zijn gered. Twintig minuten voordat het donker werd!!! Dat is het belangrijkste. Ik ben heel erg dankbaar. Ook geen woorden voor! Omdat het nu voorbij is en goed is gekomen, voelt alles vreemd. Het is namelijk niet een van die dingen waarvan je kunt zeggen: dit kan gebeuren en natuurlijk komt het goed. De kans dat het goed zou komen was namelijk te klein!!!

In dit gebied heeft welgeteld 1 man nog een klein jagerskampje (inclusief wietplantage en kostgrondje). Deze man komt precies om de anderhalve maand naar zijn kampje om de boel te checken. Deze dag (het was donderdag) zou hij eigenlijk niet eens gaan. Zijn vrienden drongen aan. Maar vandaar dat zij zelf ook pas zo laat voorbij voeren. Niemand vaart in het donker over dit soort rivieren!

Die ene man die om de anderhalve maand zo ver de jungle in trekt, schreeuwde precies om twintig minuten voor zeven (om zeven uur is het donker) HEEEEEEEEEEEEEEJ. Wij hadden een motor gehoord en waren gaan gillen. Als die reactie komt, voel je je absurd. De blijdschap en verwondering die je dan voelt is te groot. Te surrealistisch.

Het geluk was te veel met ons. Deze trip zit diep...diep bij slechts drie mensen: de bootmans, gids en Lobke.

Hiermee is het verhaal nog lang niet klaar, af. Nadat we onze voeten in de boot zetten, is er ook nog veel gebeurd. Maar dat valt in het niets...ik ben nu veilig. Wij zijn nu veilig. GODZIJDANK!

Terug in Paramaribo. Nieuws van NOS: ze accepteren me niet als stagiaire omdat ik al afgestudeerd ben!!! Zo nauwkeurig hebben ze mijn sollicitatie gelezen en zo serieus neemt de NOS je! Stelletje amateurs. Vanaf het begin was al duidelijk dat ik afgestudeerd zou zijn. Hennah dekt de kosten van het 2 maal verzetten van mn ticket. Het is kut.
Toch voelt het wel goed zo. Ik wil wel graag naar huis nu. Al weet ik ook niet wat ik daar heb en ga doen...

Zaterdagavond ben ik heel laat thuis gekomen. Aangedaan en verminkt door het avontuur. Nu gaat het wel ok met me. Zondag heeft Hennah me opgevangen. Ze was even m'n mammie. Dat was fijn. Verder met m'n echte mams gebeld en heel lief van hem: Joris belde ook...een half uur vanuit Mexico.

Lieve mensen die me verder belden: ik hou van jullie! Fijn dat ik mijn verhaal bij jullie kwijt kon en bedankt voor de lieve woorden. Het is fijn om bekende, meelevende stemmen te horen!

Ik ga mijn best doen om deze week een compleet verhaal te schrijven. Onder voorbehoud. Ben er nu niet echt aan toe.
Als je belt, weet dan dat het geen kort verhaaltje is...

Liefs,
Lobke

Wil je goedkoop naar het buitenland bellen? Bel dan via HalloBuitenland.nl